3rd Taratsa IFF – A view on Day One by TheReviewer.eu

Ο Δημήτρης, η Κατερίνα, ο Ανδρέας, η Πέρσα, η Ελένη, ο Γιώργος, η Βάσω και η Μαρία (ή αλλιώς, οι σινεφίλ ψηφιακές πένες πίσω από το TheReviewer.Eu) μεταφέρουν (και θα μεταφέρουν κάθε μέρα έως και την Κυριακή) τον παλμό και τις εντυπώσεις τους από την πρώτη μέρα του 3ου Taratsa International Film Festival.

IMG_0908a

Τ1 | ΕΒΕΘ – Δημήτρης

Η ουρά ήδη από τις 20:30 στην είσοδο του κτιρίου έφτανε μέχρι πίσω. Αφού μπήκαμε, καθίσαμε στην ταράτσα του ΕΒΕΘ όπου είχε μία υπέροχη διαρρύθμιση. Επικρατούσε μία χαλαρή ατμόσφαιρα και η ταράτσα είχε ήδη φουλάρει. Ο κόσμος ανυπόμονος, καθώς αρκετά από τα άτομα ζούσαν για πρώτη φορά αυτήν την εμπειρία. Στις εννιάμιση πλέον, τα φώτα έσβησαν και ξεκίνησαν οι προβολές.

Adaptation (Adaptacja) | Bartosz Kruhlik, Πολωνία

Το φεστιβάλ ξεκίνησε με μία λυπηρή ιστορία η οποία από τα πρώτα της λεπτά, μιλάει για μία απώλεια δημιουργώντας πολλά ερωτήματα. Χωρίς να γνωρίζουμε τι και ποιος, η ιστορία μας συστήνει σιγά-σιγά στην οικογένεια του προσώπου που χάθηκε. Γενικότερα, ως θέμα, το Adaptation μιλάει για την απώλεια και τη διαχείρισή της. Ο τίτλος, βέβαια, αναφέρεται στη ζωή ενός νεαρού ενήλικα ο οποίος προσπαθεί να προσαρμοστεί όχι μόνο σε έναν κόσμο χωρίς το δίδυμο αδερφό του αλλά και στο γεγονός ότι η οικογένεια του κατά πως φαίνεται, θα προτιμούσε να είχε πεθάνει εκείνος στη θέση του. Δυνατό δράμα το οποίο με τα ψυχρά χρώματα που περιβάλλουν τα κάδρα του και το μουντό κλίμα που επικρατεί, αποτελεί και ένα ψυχογράφημα των ηρώων που προσπαθούν να συμβιβαστούν με την ιδέα ότι το αγαπημένο τους άτομο δεν θα είναι ξανά εκεί.

The Age Of Reason (L’ Age De Raison) | Mathilde Petit, Γαλλία

Το κλίμα που επικρατεί στη δεύτερη ταινία που ακολούθησε, θυμίζει λίγο από Amelie και περιέργως, λίγο από Matrix. Η ιστορία εκτυλίσσεται σε έναν κόσμο αλλιώτικο από το δικό μας, όπου τα παιδιά στην ηλικία των 7 αποφασίζουν τι καριέρα θέλουν να ακολουθήσουν. Αυτό, όμως, έχει καταστροφικές συνέπειες για τον κόσμο. Μία αλληγορική αφήγηση, που παρά το ζωηρό της κλίμα με μία παλέτα διαφόρων χρωμάτων, μιλάει για ένα λεπτό ζήτημα: το χάσμα των γενεών αλλά και το πόσο δύσκολο είναι να είσαι παιδί στις μέρες μας, έχοντας τα βάρη του κόσμου. Η ταινία θυμίζει επεισόδιο του Black Mirror το οποίο ειδικά με το τέλος του, περνάει τα μηνύματα που θέλει να περάσει. Τελικά, πόσο καλό είναι το να ζεις σε έναν κόσμο στον οποίον μπορείς να γίνεις ότι θέλεις;

Anemone (Anenome) | Deukyun Hwang, Κορέα

Η ταινία που ακολουθεί, αν και πολύ μικρή (7’), θίγει ένα επικίνδυνο ζήτημα που σηκώνει μεγάλο διάλογο: το trafficking. Μία ηλικιωμένη γυναίκα δέχεται μία επίσκεψη που της φέρνει μνήμες από τη ζωή της ως σκλάβα του σεξ. Μιλώντας με κατάλληλες για το μέσο κοινό, αλλά παρόλα αυτά σοκαριστικές εικόνες, το Anemone, είναι μία ταινία που θέλει γερά νεύρα. Η εκπληκτική ερμηνεία της Eiko Kawashima στον πρωταγωνιστικό ρόλο και το συγκινητικό και αναπάντεχο τέλος, δεν αποκλείεται να φέρουν δάκρυα στα μάτια και σίγουρα να ευαισθητοποιήσουν.

Artunrtún) | Gudmundur Arnar Gudmundsson, Ισλανδία

Εδώ καλούμαστε να παρακολουθήσουμε τη μέχρι τώρα πιο αδιάφορη ταινία του φεστιβάλ. Μία ταινία που μιλάει για την εφηβεία και την ενηλικίωση μέσα από τα μάτια μίας παρέας αναρχικών παιδιών. Η ιστορία, όμως, δεν έχει κάποια ιδιαίτερη πλοκή, δε δομεί καθόλου τους χαρακτήρες της, ούτε οδηγεί σε κάποια κορύφωση. Παρά τις προσεγμένες χρωματικές παλέτες και την καλή χρήση των οπτικών του σημείων, το Artun είναι μία ακόμη ταινία που μιλά για την εφηβεία, η οποία πέρασε και δεν ακούμπησε.

Μετά από αυτήν την ταινία, ακολούθησε ένα δεκάλεπτο διάλειμμα, στο οποίο μιλήσαμε με το κοινό το οποίο ξεχώρισε το «Age of Reason» και το Anemone. Το κλίμα ήταν θετικό και το αεράκι που είχε και σε αντίθεση με την αφόρητη ζέστη της υπόλοιπης μέρας έκανε την ατμόσφαιρα ακόμη καλύτερη. Ευτυχώς είχαμε και τα Frozen Spots να μας παρέχουν κρύα νερά όποτε θέλουμε.

Ashen (Cenizo) | Jon Mikel Cabllero, Ισπανία

Η συγκεκριμένη ταινία, αναπληρώνει τα χαμένα 20’ της προηγούμενης και μας δίνει μία πανέμορφη και γλυκιά ιστορία μέσα από τα μάτια ενός μικρού κοριτσιού, η οποία αντιπαραθέτει την πραγματική ζωή με τα παραμύθια. Γεμάτη από μία ρέτρο αισθητική που δίνει φόρο τιμής στις SciFi ταινίες των ‘50s και των ‘60s, το Ashen, αλλά και το συγκινητικό της τέλος, μας δίνει ένα μάθημα: ακόμη κι όταν όλα φαίνονται χαμένα, πρέπει να συνεχίσουμε να πολεμάμε, αυτό άλλωστε μας μαθαίνουν οι ιστορίες.

Baraka| Néstor Ruiz Medina, Ισπανία

Το Baraka είναι η ταινία η οποία αν και έκανε την πιο απογοητευτική αρχή, έγινε μία από τις προσωπικά αγαπημένες ταινίες του φεστιβάλ. Η ιστορία αφηγείται τη ζωή δύο φίλων που ζουν σε περίοδο πολέμου. Η ζωή τους κυλάει όσο γίνεται ομαλά, μέχρι που σε μία εξόρμηση τους, βρίσκουν μία όμηρο από το αντίπαλο στρατόπεδο. Ο ένας είναι υπέρ να την ελευθερώσουν και ο άλλος ουρεί πάνω της υποτιμητικά. Η ταινία παρουσιάζει δύο χαρακτήρες, οι οποίοι αποτελούν το δίπολο «υπέρ-κατά» σχετικά με τον πόλεμο και σίγουρα μας βάζει και εμάς να αναρωτηθούμε τι θα κάναμε σε παρόμοιες καταστάσεις. Τεχνικά αρτιότατο, το Baraka αποτελείται από μία άψογη μουσική επένδυση και τέλεια συνεργασία σκηνοθέτη-μοντέρ, δίνοντας μία κορύφωση προς το τέλος που περνάει σε μεγάλο βαθμό το αντι-πολεμικό μήνυμα που θέλει να περάσει.

The Battle | Hiroshi Azuma, Ιαπωνία

Βρεθήκαμε προ εκπλήξεως στην τελευταία ταινία, η οποία ξεκίνησε in media res στη διάρκεια μιας μάχης. Η ιστορία αφηγείται βρίσκει δύο άντρες στη μέση ενός σφραγισμένου δωματίου, μαζί με ένα όπλο. Υπάρχει μόνο ένας τρόπος διαφυγής, τον οποίον πρέπει να βρουν. Ένα εκπληκτικό αλληγορικό θρίλερ γεμάτο σασπένς, που με τα εξαιρετικά ασπρόμαυρα πλάνα και τη μοναδική Ιαπωνική κινηματογραφική προσέγγιση, δίνει μία γροθιά στον πόλεμο. Και ένα πανέξυπνο τέλος, για να κλείσει η οθόνη και να ανάψουν τα φώτα.

Με το τέλος των προβολών, ψήφισα την αγαπημένη μου ταινία μαζί με το κοινό και την έριξα στην κάλπη, συνάντησα και δύο συμφοιτητές και φίλους που η τελευταία τελικά τους φάνηκε πολύ προσεγμένη και γύρισα σπίτι για να ξεκουραστώ και να γράψω όλο αυτό το κατεβατό κείμενο.

IMG_0952a

Τ2 | ΕΣΗΕΜΘΚατερίνα

The Conversation

Ένας μοναχικός μεσήλικας αποζητά την οικογένειά του για να περάσουν μαζί τις γιορτές μέσω… επικοινωνίας τύπου νέας τεχνολογίας. Νοσταλγικό στόρυ, κυρίως για αυτούς που δεν έχουν τα σημαντικά πρόσωπα κοντά τους. Ένα βήμα στην τεχνολογία πως μπορεί να δώσει χαρά και “ανακούφιση” σε ανθρώπους παλαιότερης γενιάς.

The Dark

Μεταφερόμαστε στην Ινδία σε μια περιοχή εν ονόματι Telagrana. Η κόρη του πρωταγωνιστή μέσω παιχνιδιού προσπαθεί να κάνει το δέσιμο μεταξύ των γονιών της ακόμα πιο ισχυρό. Έως ότου ο πατέρας της και κατόπιν κι άλλοι άντρες παρθούν από την αστυνομία για αδίκημα (επανάσταση έναντι στο καθεστώς της κατοχής της περιοχής). Ιστορικό γεγονός με μεγάλη βάση στην καταπάτηση δικαιωμάτων και θέληση της ελευθερίας.

Dog Bowl

Μια κλοπή ενός γιλέκου για σκύλο βοηθείας αλλάζει την χαομένη ζωή μιας νυμφομανιοκλέφτρας. Τυχαίνει να εμπλέκεται σε ένα σουρεάλ σκηνικό όπου και θα ανακαλύψει για ποιο λόγο βρίσκεται στη γη. Λίγο η απόγνωση, λίγο η αδιαφορία της, λίγο πολύ η ατημέλητη ζωή της έρχεται σε σύγκρουση με τον φανταστικό της κόσμο. Μια ταινία που με σαρκαστικό και ωμό αλλά χιουμοριστικό τρόπο θα σου δείξει πως κάποιοι άνθρωποι τα πράγματα τα βλέπουν μα τελείως διαφορετικά…

Dream on

Εκφράζοντας τις τάσεις διαφυγής της γκρι καθημερινότητάς του, μέσω της τέχνης, ένας μαθητής, έρχεται αντιμέτωπος με την καθηγήτρια του αλλά και με τον χρόνο του. Αποτελεί και μέσο αντίδρασης η μορφή της τέχνης του, από την καταπιεστική συμπεριφορά των ανθρώπων που τον περιβάλλουν… Όνειρο μέσα στο όνειρο… ή πραγματικότητα μέσα στο όνειρο; Βουβό, με ευχάριστες δόσεις χιούμορ…!

Dream on Sale

Σε ένα διαφορετικό κόσμο όπου τα όνειρα θεωρούνται νέο είδος μορφής τέχνης, ένας νεαρός πουλάει ψυχεδελικές εικόνες χωρίς συναισθήματα στο κοινό του, μέσω μηχανημάτων που επεμβαίνουν στα κενά τους όνειρα. Αντιμέτωπος με την αντίδραση των πελατών του, το σενάριο μπερδεύει και αφήνει ένα τέλος με διφορούμενο νόημα.

Drizella

Δύο “μακρινές” ξαδέλφες σε ένα συγγενικό γάμο καταλήγουν κλειδωμένες στο υπόγειο… Διαφορετικές η καθεμία στην κοινωνική τάξη, στα βιώματα και τις ιδιοσυγκρασίες τους ζουν μια απόλυτη περιπέτεια εκεί και έναν ειρωνικό διάλογο που διαμορφώνεται παράλληλα με τα ατυχή γεγονότα σε κάτι πολύ χαριτωμένο και όμορφο. Οι αναπάντεχες συγκυρίες και οι απρόσμενες αποκαλύψεις δημιουργούν μεταξύ των δύο αυτών ατόμων κάτι το τόσο ισχυρό, που καταλήγει σε σχέση “αδελφών ψυχών…

DUO

H απεγνωσμένη ανάγκη για τη φροντίδα του γιου του με ειδικές ανάγκες, σε έναν πατέρα ο οποίος διαγνώστηκε πρόσφατα με ανίατη ασθένεια, τον κάνει να περάσει από 40 κύματα μέσα σε ένα νοσοκομείο ,ώστε να καταφέρει να σώσει εκτός από τον γιο του και τον ίδιο του τον εαυτό… Μια ταινία πολύ συγκινητική πού περιφέρεται γύρω από το βαρυτικό κέντρο μιας αναπάντεχης συνάντησης δυο ξένων για μια “τράκα τσιγάρων”, το οποίο θέτει και τον τόνο της ταινίας. Διάφορα γεγονότα κάνουν τον πρωταγωνιστή αγωνιστή για ένα καλύτερο μέλλον και των δυό.

Eddie

Σε ένα απόμακρο μέρος, ένας ερευνητής ασκεί πειράματα στον Eddie προσπαθώντας να κατανοήσει τη φυσική και ψυχική του κατάσταση. Άκρως σαρκαστικός, βγάζει την παράνοια του πάνω στο σώμα του μυστηριώδους Eddie, που και προσπαθεί να επικοινωνήσει μα είναι αδύνατο… Κάνεις όμως δεν καταφέρνει τίποτα και γεννιούνται ερωτήματα στο τέλος για το τι ακριβώς υποτίθεται ότι κάνει σαν δουλειά, γιατί ψυχικά αυτός βασανίζεται και δεν μπορεί να διαφύγει και γιατί ποτέ ο εργοδότης του δεν του δίνει μια στοιχειώδες απάντηση(;) Η αντιμετώπιση ενός μυστηριώδες ασθενούς θα κρίνει την τιμωρία ή την λύτρωση ενός επιστήμονα που τρέχει να ξεφύγει από το παρελθόν του.

IMG_0957a (1)

Τ3 | ΔΕΘ (Αιμ. Ριάδης) – Ανδρέας

H προβολή ξεκίνησε με το Τhe Ηuman Mirror (El espejo humano) του Ισπανού σκηνοθέτη Marc Nadal, μια ταινία με σχετικά γρήγορη σκηνοθεσία, σε noir ύφος που εξιστορεί την υπολανθάνουσα προβληματική σχέση μια έφηβης με τους γονείς της, τους οποίους καταλήγει να σκοτώσει. Στο background φωνές από ειδήσεις με παρόμοια εγκλήματα προοικονομούν την τραγική εξέλιξη.

Συνέχισε με το I`d Rather Not Say (Prefiro Não Dizer) του Pedro Augusto Almeida από την Πορτογαλία, την πλέον αδιάφορη από τις προβαλλόμενες. Είχε ύφος ντοκυμαντέρ, μερικά καλά πλάνα αλλά δεν κατάφερε να ξεφύγει από ένα απλό, καθημερινό και οικιακό δράμα.

Τρίτο προβλήθηκε το ID (Reconocimiento) της Celina Font από την Αργεντινή ένα επίσης δράμα με αρκετές δυνατότητες και μια κορύφωση που δεν έπεισε κανέναν, μια ιστορία γύρω από τον θάνατο και την ζωή ενός ναρκομανή. Στην ταινία εμφανίζονται ο πατέρας και η μητέρα του παιδιού του. Αργή σκηνοθεσία, έως βαρετή.

Μία από τις καλύτερες της βραδιάς ήταν το Impact του Γάλλου Jean-Pierre Michael, μια φαινομενικά αστυνομική ταινία μικρού μήκους που αποδομεί την πρώτη εντύπωση στην πορεία με έναν πολύ έξυπνο τρόπο. Ατμοσφαιρικό, ευφυές και με αναφορές σε σειρές όπως το NCIS, το Simpsons και το Dexter, δεν αφήνει τον θεατή αδιάφορο.

Προσωπικά, η καλύτερη ταινία της βραδιάς ήταν το In The DMZ (500m) του Νοτιοκορεάτη Hyung Jun Jeon, η μοναδική με πολιτικές προεκτάσεις και σαφείς αναφορές προς τον διχασμό της κορεατικής χερσονήσου λόγω των πολεμικών εντάσεων ανάμεσα στην Βόρεια και την Νότιο Κορέα. Μια πετυχημένη απόπειρα, με εξαιρετικά εξωτερικά πλάνα, καλές αναφορές σε mainstream κορεατικά θεάματα όπως το γνωστό συγκρότημα “Girls Generation”, ένα αντι-πολεμικό μανιφέστο. Μου θύμισε το διήγημα του Αντώνη Σαμαράκη,” το ποτάμι”.

In The Middle Of The Desert (Sa-mak Han Ga-un-de-seo) του επίσης Νοτιοκορεάτη Han Young Chae ήταν η επόμενη, μια πολύ αργή απόπειρα, δυσνόητη με όμως αρκετά καλά πλάνα. Μια μάνα που ψάχνει το παιδί της και ένας άντρας μέσα στην έρημο. Βουβό στα περισσότερα σημεία άφησε μια γεύση ανικανοποίητου.

Αποδόμηση υπήρξε και στο Inside the Box (Всё в ящик) του Ρώσου Igor Kagramanov. Ένας πρωταγωνιστής ακαλαίσθητης σειράς που εξωτερικεύει τις ανησυχίες και τις διαφωνίες για το παράλογο της καθημερινότητας του μέσα σε αυτήν. Σαφείς αιχμές προς το στερεότυπο της μικροαστής ρωσίδας νοικοκυράς, η οποία πρωταγωνιστεί και στο τελευταίο πλάνο. Γρήγορη σκηνοθεσία, τα πιο ωραία χρώματα από τις ταινίες που προβλήθηκαν και ενδιαφέρουσα η κοινωνική καταγγελία, αρκετά εύκολη η πρόσληψη της από το ελληνικό κοινό συγκριτικά με τις άλλες.

Η βραδιά τελείωσε με το The Last Wish (El Último Deseo) του Μεξικανού Manfred López Grem, ο οποίος παρευρέθηκε και μίλησε με το κοινό για την απόπειρα του, τις δυσκολίες που έχει ένας σκηνοθέτης που θίγει θέματα πολιτικού περιεχομένου στην χώρα του όπως αυτός και έκανε καθαρότερα μερικά σημεία της ταινίας. Η κεντρική θεματική ήταν η απαγωγή και το πως έχει γίνει πια συνήθεια εκεί. Συγκεκριμένα, εξιστόρησε με την κάμερα του ένα περιστατικό που έχει συμβεί στην πραγματικότητα με εμπλεκόμενα σημαντικά πρόσωπα της μεξικάνικης πολιτικής σκηνής.

Συνολικά, ήταν μια βραδιά με λίγες εκπλήξεις και δυνατές στιγμές. Οι περισσότερες ταινίες κυμάνθηκαν σε σχετικά ασφαλή πλαίσια, ίσως στην προσπάθεια να δείξουν το σενάριο με απλό και λιτό τρόπο. Ξεχώρισα όπως ανέφερα την γαλλική, την ρωσική και το “In the DMZ” από την Νότιο Κορέα. Οι ισπανόφωνες μου φάνηκαν παρόμοιες. Η προσέλευση του κόσμου ήταν ικανοποιητική και το μέρος γέμισε μέχρι να ξεκινήσουν οι προβολές. Ήταν μια ικανοποιητική βραδιά γεμάτη σινεμά από όλον τον κόσμο.

IMG_0874a

Τ4 | ΔΣΘ – Πέρσα

Στις 24 Αυγούστου η τέταρτη ταράτσα γέμισε με θεατές. Κατά την αναμονή των προβολών ο ήχος του (live) σαξοφώνου μας κράτησε συντροφιά και συνέβαλε στη δημιουργία μιας όμορφης ατμόσφαιρας. Σύμφωνα με μια κουβέντα που είχαμε με αρκετούς θεατές, η ταινίες που τους άρεσαν πιο πολύ ήταν: “Senior Teacher” και “Stolen Awareness”.

Senior Teacher

Ένας δάσκαλος προσπαθεί να κάνει καλά τη δουλειά του αλλά ένα συμβάν του καταστρέφει την καριέρα και τη ζωή του. Το σενάριο είναι πολύ καλό. Αναφέρεται στην παιδία και την ανατροφή των παιδιών, καθώς και την ευθύνη που κουβαλάει ένας δάσκαλος. Η ταινία ήταν ασπρόμαυρη. Αυτό δημιούργησε μια αισθητή αντίθεση μεταξύ της ιστορίας που αφορά την κατάσταση που επικρατεί σήμερα στην παιδία και του ασπρόμαυρου χρωματισμού της που παραπέμπει σε μια παλαιότερη εποχή. Εξαιρετική δουλειά έγινε στη διεύθυνση φωτογραφίας, στη σκηνοθεσία, στο μοντάζ και την επιλογή των μουσικών κομματιών.

Silent

Η ταινία παρουσιάζει τη βία στις σχολικές αίθουσες και την επιρροή της στους νέους. Ενώ το θέμα είναι δυνατό, η κατασκευή και το σενάριο της ταινίας δε μας εντυπωσιάζει. Η χρήση του voice over ίσως και να μην ήταν η κατάλληλη για αυτή την ταινία. Η κακή κίνηση και συχνά τοποθέτηση της κάμερας, σε συνδυασμό με την αδιάφορη διεύθυνση φωτογραφίας, τον άσχημο χρωματισμό της εικόνας και τον μέτριο ηχητικό σχεδιασμό παραδίδει στο κοινό μια συνολικά μέτρια ταινία.

The Snail

Μια παρέα μεταναστών αντιμετωπίζει προβλήματα με τον οδηγό της και πάνω στον καβγά εμφανίζονται κάποια θέματα που δε θα περιμέναμε. Για να είναι ειλικρινής, δυσκολεύτηκα να παρακολουθήσω το σενάριο της ταινίας μιας και η κατασκευή της είναι αρκετά πρόχειρη. Ο πολύ κακός χρωματισμός της εικόνας, η μέτρια έως κακή υποκριτική, η μέτρια ενδυματολογία, το κακό μοντάζ και η αδιάφορη διεύθυνση φωτογραφίας μας αποσπούσαν όλη μας την προσοχή. Το πιο θετικό στοιχείο στην ταινία ήταν η σκηνοθεσία. Είχε κάποια καλά καδραρίσματα, αν και η χρήση των jump cuts σε κάποια σημεία ήταν σχεδόν ενοχλητική.

Sottoterra

Δύο παιδιά μένουν στο ίδιο σπίτι. Το ένα είναι αγόρι και το άλλο κορίτσι. Κανένας ενήλικας δεν εμφανίζεται στην ταινία, μόνο ακούμε τις φωνές τους. Το αγόρι μπαίνει μέσα σε μια τρύπα. Η ατάκα που ακούγεται συνήθως είναι: “Βοήθεια.” Η συγκεκριμένη ταινία απαιτεί την προσοχή του θεατή, προκειμένου να γίνει κατανοητή, λόγω του ποιητικού/συμβολικού στυλ της. Εξαιρετικές είναι η σκηνοθεσία, η διεύθυνση φωτογραφίας και η mise–en–scène. Η υποκριτική ήταν πολύ καλή, ειδικά για το νεαρό της ηλικίας των ηθοποιών/παιδιών. Η ατμόσφαιρα της ταινίας είναι πολύ ισχυρή και καθηλωτική.

Stolen Awareness

Μια ομάδα ανθρώπων που υποφέρουν από σχιζοφρένεια μαζεύονται στο γραφείο ενός ειδικού μαζί με τις μητέρες τους αλλά ο πρωταγωνιστής είναι μόνος του, τουλάχιστον στα δικά μας μάτια. Το σενάριο είναι καλό παρόλο που ο μακρύς διάλογο κουράζει τον θεατή, τα κομμάτια της δράσης τραβάν την προσοχή μας και κάνουν την ταινία ενδιαφέρουσα. Η υποκριτική είναι καλή. Γενικά, η κινηματογράφηση της ταινίας δε μας εντυπωσιάζει αλλά είναι επαγγελματική και λειτουργική.

Τ5 | Secret Terrace Lounge – Ελένη και Γιώργος

Με χαμόγελα, άρτια οργάνωση και αισιοδοξία πραγματοποιήθηκε η πρώτη προβολή στη «μυστική» ταράτσα του ξενοδοχείου ANATOLIA. Οι προβλέψεις για βροχή δεν πτόησαν το κοινό που από νωρίς γέμισε την ταράτσα, η οποία είναι ιδιαιτέρως όμορφη και το ελαφρύ αεράκι που συνόδευε την βραδιά της πρόσθετε μερικούς ακόμη βαθμούς. Αν και μόνο θετικά είναι τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν την διοργάνωση, οι ταινίες που επιλέχθηκαν δεν κατάφεραν να ενθουσιάσουν το κοινό, με την πρώτη να μειονεκτεί κάνοντας αρκετούς να αναρωτιούνται τι ακριβώς παρακολούθησαν, ενώ η δεύτερη άφησε ανάμεικτα συναισθήματα με κάποιους να ενθουσιάζονται και άλλους όχι και τόσο.

Cliché 32 της Αθηνάς Μπουρίκα (Ελένη)

Η ταινία διαρκεί 15 λεπτά και δημιουργήθηκε το 2011. Στο φεστιβάλ προβλήθηκε ως κομμάτι των παράλληλων εκδηλώσεων και με αφορμή τα 11 χρόνια από την ίδρυση του τμήματος Κινηματογράφου του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου. Αποτελεί μια ιστορία έρωτα που περνάει από το πάθος στην αφάνεια. Χαρακτηρίζεται από ιδιαίτερα φωτισμένα και καλά στημένα κάδρα, έξυπνα τεχνάσματα και έλλειψη οποιουδήποτε διαλόγου ή μονολόγου. Η ταινία προσπαθεί να περάσει στο κοινό το αίσθημα της φθοράς του παρελθόντος και να απεικονίσει μια κατάσταση που ο καθένας να εκλάβει διαφορετικά, παρόλα αυτά παραμένει στο μεταίχμιο και μήνυμα που καλείται να μεταφέρει δεν καταφέρνει να φτάσει στο κοινό. Αν και η ταινία είναι προσεγμένη ως προς την εικόνα της το σενάριο αποτελεί βασικό της μειονέκτημα με αποτέλεσμα τα κομμάτια εκείνα που προκαλούσαν ενδιαφέρον να χάνονται.

Frances Ha του Noah Baumbach (Γιώργος)

Η δεύτερη ταινία που προβλήθηκε αποτελεί μια από τις τελευταίες δημιουργίες του Noah Baumbach ο οποίος υπογράφει την σκηνοθεσία και το σενάριο, που έγραψε μαζί με την ταλαντούχα ηθοποιό Greta Gerwig. Η ταινία είναι βαθιά ρεαλιστική -γεγονός που αποτελεί κεντρικό χαρακτηριστικό του Noah- και αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του μαζί με τις ταινίες «The Squid and the Whale», που του χάρισε μια υποψηφιότητα στα βραβεία Oscar και «Fantastic Mr. Fox».

Τι γίνεται όταν η καλύτερός/ή σου φίλη αποφασίζει να προχωρήσει στην ζωή του/ης; Γιατί είναι τόσο δύσκολο να ωριμάσουμε και να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματά μας ως ενήλικοι; Πως μπορούμε να διατηρήσουμε την νεανική μας ενέργεια και αισιοδοξία κυνηγώντας τα όνειρά μας; Αυτά είναι μερικά από τα ερωτήματα που προσπαθεί να μας απαντήσει ο μετρ του ανεξάρτητου κινηματογράφου, Noah Baumbach, (με την βοήθεια της συν-σεναριογράφου και πρωταγωνίστριας Greta Grewig) μέσα από την ανάλαφρη κωμωδία του για τη ζωή της Frances, μιας Νεοϋορκέζας που αρνείται να «ενηλικιωθεί».

Έχοντας φτάσει στα 27 της, χωρίς να έχει καταφέρει να πετύχει το όνειρό της να γίνει επαγγελματίας χορεύτρια και όντας ελεύθερη μετά από μια δυσλειτουργική σχέση, η Frances καλείται να αντιμετωπίσει την μετακόμιση και σταδιακή αποξένωση της πολυαγαπημένης της συγκατοίκου/φίλης Sophie από αυτήν. Στην προσπάθεια της να επιβιώσει τόσο ψυχολογικά, όσο και οικονομικά, η πρωταγωνίστρια μας συναναστρέφεται με πληθώρα διαφορετικών ατόμων και μετακινείται σε πολλά διαφορετικά μέρη αναζητώντας κάποια σταθερότητα στη ζωή της. Ακατάβλητη από τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει και με χαρακτηριστική αισιοδοξία, η Frances αντιδρά στην μοναξιά της, κυνηγώντας τις φιλοδοξίες και τα όνειρα της, με την βοήθεια των νέων της φίλων, αλλά και παλιών: της Sophie.

Η ταινία, έχοντας αποσπάσει διθυραμβικά σχόλια από κριτικούς και κοινό, εντυπωσιάζει με την απλότητά της και τους έξυπνους και ρεαλιστικούς διαλόγους της, πετυχαίνοντας να είναι ευχάριστη παρά την αποτύπωση καθημερινών και μη-ιδιαίτερων χαρακτήρων. Αποφεύγοντας τα περισσότερα κλισέ (εκτός ίσως από το τέλος που ήταν μάλλον αναμενόμενο) από τα οποία «υποφέρουν» ταινίες του είδους της, και μένοντας πιστή στο ανάλαφρο ύφος της (χωρίς εμβάθυνση σε σοβαρότερα ζητήματα) εξερευνεί επιτυχώς την χαλαρή φύση της νεότητας και εστιάζει στην κτητικότητα της φιλίας. Όσον αφορά τα τεχνικά χαρακτηριστικά, ιδιαίτερο ενδιαφέρον προκαλεί η ασπρόμαυρη εικόνα της. Τέλος, άξια αναφοράς είναι η μουσική επένδυση, με κομμάτια όπως το «Modern Love» του David Bowie ή το «Every 1’s a Winner» των Hot Chocolate και το «Theme de Camille» του Georges Delerue να εναρμονίζονται άψογα με την αισθητική της ταινίας.

Το Frances Ha μπορεί να το λατρέψεις ή να σου περάσει αδιάφορο, να γελάσεις ή να το ξεχάσεις γρήγορα, αλλά ένα είναι σίγουρο: είναι μια ασπρόμαυρη ταινία με έντονη «πολύχρωμη» ψυχή που έχει αφήσει ήδη την υπογραφή της στον indie κινηματογράφο.

Τ6 | Urania Bar – Βάσω και Μαρία

Boy Meets Girl (1984) του Leos Carax

Έχοντας πρόσφατα βιώσει μια άσχημη εγκατάλειψη από τους συντρόφους τους, δυο συναισθηματικά διαταραγμένοι νέοι συναντιούνται σε ένα πάρτι. H ταινία προβλήθηκε στην ταράτσα του Urania Bar, όπου το προσωπικό του μαγαζιού μαζί με τους εθελοντές κατόρθωσαν να εξυπηρετήσουν και να βολέψουν πολύ αποτελεσματικά τον κόσμο στον περιορισμένο χώρο του μπαρ, παρά την μεγάλη προσέλευση.

Η βραδιά ξεκίνησε με μεγάλο κοινό το οποίο άρχισε σταδιακά να αραιώνει καθώς προχωρούσε η ταινία. Το ξεκίνημα της ταινίας αλλά και ένα μεγάλο μέρος της απαρτίζονταν από σιωπηλές ως επί το πλείστον σκηνές οι οποίες έμοιαζαν να έχουν τοποθετηθεί εκεί τυχαία και χωρίς ιδιαίτερο σκοπό. Η πλοκή γίνεται πιο κατανοητή προς το τέλος της ταινίας.

Επίσης καθ’όλη τη διάρκεια της ταινίας, ο σκηνοθέτης διατηρεί μια απόσταση μεταξύ θεατή και χαρακτήρων, ενώ είναι πολύ δύσκολο να ταυτιστεί κανείς μαζί τους. Οι πληροφορίες που έχουμε για τους πρωταγωνιστές είναι ουσιαστικά πολύ περιορισμένες, με αποτέλεσμα οι συμπεριφορές τους να μοιάζουν συχνά υπερβολικές και ακραίες. Σε πολλές περιπτώσεις δεν έχουμε οπτική επαφή με την δράση, αλλά την ακούμε μόνο να περιγράφεται από τους χαρακτήρες. Εκτός αυτού, οι διάλογοι είναι λιγοστοί, πολλές φορές χωρίς συνοχή ενώ συχνά μοιάζουν αφύσικοι, σαν να είναι βγαλμένοι αυτούσιοι από βιβλίο, γεγονός που ξενίζει ακόμη περισσότερο τον θεατή.

Συνοπτικά, το Boy Meets Girl δεν φαίνεται να είναι μια ταινία για κάθε γούστο λόγω του στοιχείου της αποστασιοποίησης από το θεατή και του παραληρηματικού της χαρακτήρα.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *


*